سلام به همه دلهای عاشق

تابحال عاشق شدید؟

شده که تموم زندگیتون ،فکرتون،دلتون مشغول یه وجودی بشه؟

خواب وخوراک وزندگیتون هم تحت الشعاع محبوبتون میشه؟

اگر عاشق شده باشید ،میفهمید چی میگم!

حالا توی همین موقع یک نشونه،یک نامه ویک رد پا از محبوب – حتی اگر خودش رو هم نبینید – براتون کافیه. چون نشانه اینه که محبوبتون بیاد شماست!

سالها پیش توی همین روزها ،ماهم یک محبوبی داشته وداریم، که او به دیدن ما مشتاقتر بوده وهست.

چند تا دل آماده وعاشق واقعی پیدا میکنه وبراشون نامه میده.

نامه هایی که داخل اون نامه ها با ماهم که فقط لاف عاشقی می زنیم حرفها زده ؟

ای که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

             حیف باشد که توباشی ومرا غم ببرد

نامه ای از یار منتظر

به نام خداوند بخشنده مهربان

اما بعد،سلام برتو ای دوست با اخلاص در دین،که دراعتقاد به ما از روی علم و یقین امتیاز داری.در منظر تو خداوندی را که جز او خدایی نیست سپاس گذارده و از او ، درود و رحمت بر آقا و مولا و پیامبرمان حضرت محمد و نیز خاندان پاکش را خواستاریم.

و تو- که پروردگار، توفیقت را برای یاری حق دوام بخشد و پاداشت را به خاطر سخنانی که با صداقت از جانب ما می گویی افزون گرداند- را آگاه می کنیم که به ما اجازه داده شده که تو را به شرافت و افتخار مکاتبه مفتخر سازیم و موظف کنیم که آنچه به تو می نویسیم به دوستان ما که نزد تو می باشند برسانی؛ دوستانی که خداوند به اطاعت از خود گرامیشان بدارد و با حراست و عنایت خود امورشان را کفایت نماید و مشکلاتشان را بر طرف سازد . پس تو- که خداوند با یاریش در برابر دشمنانش که از دینش خارج شده اند- به آنچه که یاد آور و متذکر می شویم متوجه و آگاه باش و در رسانیدن و ابلاغ آن به کسانی که اعتماد به آنها داری بر طبق آنچه که برای تو اگر خدا بخواهد ترسیم و تعیین می کنیم، عمل نما.

ما اگر چه هم اکنون در مکانی دور از جایگاه ستمگران سکنی گزیده ایم- که خداوند صلاح ما و شیعیان با ایمان ما را مادامی که حکومت دنیا به دست تبهکاران می باشد در این کار به ما ارائه فرموده است، ولی در عین حال بر اخبار و احوال شما آگاهیم و هیچ چیز از اوضاع شما بر ما پوشیده ومخفی نیست. از خواری و مذلّتی که دچارش شده اید با خبریم؛ از آن زمان که بسیاری از شما به برخی کارهای ناشایستی میل کردند که پیشینیان صالح شما از آن دوری می جستند، و عهد ومیثاق مأخوذ خدایی را آن چنان پشت سر انداختند که گویا به آن پیمان آگاه نیستند.

ما شما را رها نکرده و یادتان را از خاطر نبرده ایم؛ که اگر جز این بود(توجهات ما نبود) بلاها و مصیبت ها بر شما فرود آمده و دشمنان ، شما را ریشه کن می نمودند. پس تقوای خدا را پیشه کنید و ما را یاری دهید، تا از فتنه ای که به شما روی آورده، شما را نجات بخشیم؛فتنه و آشوبی که هر کس مرگش فرا رسیده باشد از آن دور ماند. وآن فتنه، نشانه نزدیک شدن حرکت و جنبش ما و آگاه کردن شما به امر ونهی ما استو خداوند نور خود را تمام خواهد کرد، گر چه مشرکان را خوش نیاید.

چنگ زنید(در آن فتنه) به تقیه. چه هر که آتش جاهلیت بر افروزد، گروه های اموی آن را شعله ور ساخته وبا آن،گروه هدایت شده را هراسان کنند.من عهده دار نجات کسی هستم که در آن فتنه، برای خود مقام و جایگاهی نجوید، ودر عیب جویی از آن به راهی پسندیده گام گذارد. از حادثه ای که به هنگام فرا رسیدن ماه جمادی الاولای همین سال روی خواهد داد، عبرت گیرید و از خوابی که شما را فرا گرفته برای حوادث بعدی بیدار شوید.

به زودی از آسمان نشانه ای روشن و آشکار و از زمین نیز علامتی همانند آن برای شما پدیدار می شود. در مشرق زمین، حوادثی غمبار و نابسامان کننده ، روی خواهد داد، وبعد از آن گروه هایی که از اسلام روی گردانیده و خروج کرده اند، بر عراق سلطه پیدا خواهند کرد. و بر اثر بد کاری وسوء اعمال آنان، اهل عراق دچار سختی معیشت می گردند. و پس از مدتی با هلاکت و نابودی فرمانروایی بدکار، ناراحتی ها بر طرف می شود، و سپس  پرهیزکاران نیکوکار از هلاکت و نابودی او شاد می گردند.

کسانی که از گوشه و کنار دنیا به حج می روند، به تمام آرزوها و اهداف خود می رسند، وهر چه می خواهند در دسترس آنها وجود خواهد داشت. و ما را در آسان نمودن حج آنان بر طبق دلخواهشان، برنامه ای است که با انسجام و نظم ظاهر می گردد.

بنابر این، هر یک از شما باید کاری کند که وی را به محبت و دوستی ما نزدیک می نماید؛ و از آنچه که خوشایند ما نبوده و باعث کراهت و خشم ما است، دوری گزیند، زیرا امر ما ناگهان فرا می رسد، در هنگامی که توبه و بازگشت برای او سودی نداردو پشیمانی او از گناه، از کیفر ما نجاتش نمی بخشد.

خداوند راه رشد و هدایت را به شما نشان دهد و به رحمت خود وسائل توفیق را به آسانی برایتان فراهم فرماید.

توقیع امام مهدی به شیخ مفید

     سال 410هجری قمری

                                                                                       الاحتجاج،ج2،ص596